چهارشنبه ۲۹ بهمن ۰۴ | ۰۹:۰۸ ۶ بازديد
بلکه به قیمت ۴۵۰ دلار. ظاهراً کار آنها با هزینه انجام شده بود. اکنون دیسک به گرینویل منتقل شد، جایی که دکتر پیت کارگاهی برای سنگزنی، صیقل دادن و شکل دادن به آن برپا کرده بود. از آنجایی که دیسک کمی از حالت دایرهای خارج شده بود، اولین عملیات این بود که آن را کاملاً طلسم نویس دایرهای کنند. پیت این کار طلسم را تقریباً با دعا تراشیدن انجام داد.[178] تکههایی دعانویس فاروج از لبه را با چکش آجرچینیاش تراشید. گرد کردن نهایی با کمک حلقههای آهنی که قالب را ساخته بودند انجام شد. دکتر پیت ساچمه فولادی را بین لبه دیسک و نیمدایرههای آهنی فرو کرد.
او دیسک را روی صفحه گردان چرخاند و به این ترتیب آن را گرد کرد. پس از انجام این کار، او سنگزنی خشن را آغاز کرد. دکتر پیت با استفاده از ابزار شطرنجی بزرگ، ساچمه فولادی و سنباده بلند، یک حفره خشن ایجاد دعا کرد. این کار تنها چند روز طول کشید. جورج هاوارد اظهار داشت که عمق تقعر حدود ⅝ اینچ و شکل صحیح آن با دقت حدود ۱/۱۰۰۰۰ اینچ است. تقعر محاسبه شده آینه ۶/۱۰ اینچ خواهد بود. پیت ظاهراً از روش معمول برای صیقل دادن آینه بزرگ استفاده کرده است، یعنی سطح ابزار را با قیر پوشانده و از سرخاب دعانویس آشخانه (اکسید آهن) به عنوان ساینده استفاده کرده است.
این روش سالها قبل از این زمان طلسم نویس مورد استفاده قرار گرفته بود و هنوز هم مورد استفاده قرار میگیرد. احتمالاً بیشترین زمان برای تکمیل، مرحله شکلدهی، که شامل حذف نقاط برجسته برای دستیابی به یک شکل دعانویس اسفراین سهموی واقعی است، صرف شده است. یک آینه باید به طور جادو و طلسمات مداوم در حین انجام این صیقلکاری آزمایش شود و از آنجایی جادو و طلسمات که صیقلکاری شیشه را گرم میکند و شکل آن را تغییر میدهد، لازم است مدت زیادی طول بکشد تا شیشه خنک شود تا بتوان آن را آزمایش کرد. پیت تخمین زد که جادو و طلسمات صیقلکاری طلسم نویس و شکلدهی آینه ۷۵۰ ساعت طول کشیده است.[36] ما گزارش دقیقی دعانویس بردسکن از نحوه آزمایش آینه توسط او نداریم.
متأسفانه هیچ یک از شاهدان عینی این آزمایشها هیچ دانشی در مورد اپتیک یا رویه استاندارد آزمایش نداشتند. اطلاعات کسانی که چنین دانشی داشتند، حداقل دست دوم و گاهی حتی دورتر دعا است. جی. دبلیو. فکر، جانشین براشیر،[37] که یکی از اعضای گروهی بود که آینه را در سال 1923 بررسی کردند، اظهار میکند که پیت از آزمایش لبه چاقو استفاده نکرد، اما بهترین دعانویس شهر در یکی از آزمایشهای مورد استفاده در آن زمان، از یک سنجاق با سوراخی در سر آن استفاده کرد. انواع آزمایشها و سرگرمیهای مختلف با آینه دعانویس خواف گزارش شده است. دکتر پیت به روشهای مختلف بازدیدکنندگان را سرگرم میکرد.
یکی طلسم از این آزمایشها، قرار دادن آینه روی یک باغ سیب در درهای در چند مایلی بود. در آزمایش دیگری، پیت یکی از سبیلهایش را کنده و آن را روی نردهای در فاصله تقریباً بهترین دعانویس شهر یک چهارم مایلی آویزان میکرد. خود پیت از زمان صرف شده برای آزمایش آینه میگوید، اما جزئیات مربوط به روش کار را بیان نمیکند. او به یک میز آزمایش اشاره میکند که حدود ۷۵ فوت از میز گردانی که آینه روی آن قرار داشت، فاصله داشت. او همچنین میگوید که آینه «به تمام روشهای شناخته شده، در کارگاه و روی یک سنجاق و یک صفحه ساعت در فاصله هزار فوتی» آزمایش شده است.
از بین این آزمایشها، به نظر میرسد که فقط آزمایش سنجاق یک آزمایش مرسوم بوده است.[38] پس از صیقل دادن، آینه نقرهکاری شد. پیت گفت: «آن را نقرهکاری کردند و در آسمانهای بیستاره زیر سر کوروس آزمایش کردند، و با مدیریت بسیار ناقص آینه روی ستارگان تلسکوپی، گزارش به همان خوبی بود که انتظار میرفت.»[39] دکتر پیت حتماً مدتی را صرف آزمایش آن روی ستارگان کرده است. ظاهراً آینه در اواخر تابستان 1897 تکمیل شد و وقتی پیت از بینقص بودن آن راضی طلسم نویس شد، ترتیب ارسال آن را به جادو و طلسمات دانشگاه آمریکایی داد. او همچنین جعبه حمل و نقل را برای دعا محافظت از آن در سفر به واشنگتن طراحی کرد.
در مقاله دانشگاه به شرح زیر توضیح داده شده است:[40] این شامل یک جعبه است که شیشه در آن بستهبندی شده و یک کامیون چرخدار که شیشه در آن تاب داده میشود. شیشه توسط نوارهای آهنی که دور آن را یک کمربند آهنی احاطه کردهاند، روی لبه خود تاب داده میشود.
او دیسک را روی صفحه گردان چرخاند و به این ترتیب آن را گرد کرد. پس از انجام این کار، او سنگزنی خشن را آغاز کرد. دکتر پیت با استفاده از ابزار شطرنجی بزرگ، ساچمه فولادی و سنباده بلند، یک حفره خشن ایجاد دعا کرد. این کار تنها چند روز طول کشید. جورج هاوارد اظهار داشت که عمق تقعر حدود ⅝ اینچ و شکل صحیح آن با دقت حدود ۱/۱۰۰۰۰ اینچ است. تقعر محاسبه شده آینه ۶/۱۰ اینچ خواهد بود. پیت ظاهراً از روش معمول برای صیقل دادن آینه بزرگ استفاده کرده است، یعنی سطح ابزار را با قیر پوشانده و از سرخاب دعانویس آشخانه (اکسید آهن) به عنوان ساینده استفاده کرده است.
این روش سالها قبل از این زمان طلسم نویس مورد استفاده قرار گرفته بود و هنوز هم مورد استفاده قرار میگیرد. احتمالاً بیشترین زمان برای تکمیل، مرحله شکلدهی، که شامل حذف نقاط برجسته برای دستیابی به یک شکل دعانویس اسفراین سهموی واقعی است، صرف شده است. یک آینه باید به طور جادو و طلسمات مداوم در حین انجام این صیقلکاری آزمایش شود و از آنجایی جادو و طلسمات که صیقلکاری شیشه را گرم میکند و شکل آن را تغییر میدهد، لازم است مدت زیادی طول بکشد تا شیشه خنک شود تا بتوان آن را آزمایش کرد. پیت تخمین زد که جادو و طلسمات صیقلکاری طلسم نویس و شکلدهی آینه ۷۵۰ ساعت طول کشیده است.[36] ما گزارش دقیقی دعانویس بردسکن از نحوه آزمایش آینه توسط او نداریم.
متأسفانه هیچ یک از شاهدان عینی این آزمایشها هیچ دانشی در مورد اپتیک یا رویه استاندارد آزمایش نداشتند. اطلاعات کسانی که چنین دانشی داشتند، حداقل دست دوم و گاهی حتی دورتر دعا است. جی. دبلیو. فکر، جانشین براشیر،[37] که یکی از اعضای گروهی بود که آینه را در سال 1923 بررسی کردند، اظهار میکند که پیت از آزمایش لبه چاقو استفاده نکرد، اما بهترین دعانویس شهر در یکی از آزمایشهای مورد استفاده در آن زمان، از یک سنجاق با سوراخی در سر آن استفاده کرد. انواع آزمایشها و سرگرمیهای مختلف با آینه دعانویس خواف گزارش شده است. دکتر پیت به روشهای مختلف بازدیدکنندگان را سرگرم میکرد.
یکی طلسم از این آزمایشها، قرار دادن آینه روی یک باغ سیب در درهای در چند مایلی بود. در آزمایش دیگری، پیت یکی از سبیلهایش را کنده و آن را روی نردهای در فاصله تقریباً بهترین دعانویس شهر یک چهارم مایلی آویزان میکرد. خود پیت از زمان صرف شده برای آزمایش آینه میگوید، اما جزئیات مربوط به روش کار را بیان نمیکند. او به یک میز آزمایش اشاره میکند که حدود ۷۵ فوت از میز گردانی که آینه روی آن قرار داشت، فاصله داشت. او همچنین میگوید که آینه «به تمام روشهای شناخته شده، در کارگاه و روی یک سنجاق و یک صفحه ساعت در فاصله هزار فوتی» آزمایش شده است.
از بین این آزمایشها، به نظر میرسد که فقط آزمایش سنجاق یک آزمایش مرسوم بوده است.[38] پس از صیقل دادن، آینه نقرهکاری شد. پیت گفت: «آن را نقرهکاری کردند و در آسمانهای بیستاره زیر سر کوروس آزمایش کردند، و با مدیریت بسیار ناقص آینه روی ستارگان تلسکوپی، گزارش به همان خوبی بود که انتظار میرفت.»[39] دکتر پیت حتماً مدتی را صرف آزمایش آن روی ستارگان کرده است. ظاهراً آینه در اواخر تابستان 1897 تکمیل شد و وقتی پیت از بینقص بودن آن راضی طلسم نویس شد، ترتیب ارسال آن را به جادو و طلسمات دانشگاه آمریکایی داد. او همچنین جعبه حمل و نقل را برای دعا محافظت از آن در سفر به واشنگتن طراحی کرد.
در مقاله دانشگاه به شرح زیر توضیح داده شده است:[40] این شامل یک جعبه است که شیشه در آن بستهبندی شده و یک کامیون چرخدار که شیشه در آن تاب داده میشود. شیشه توسط نوارهای آهنی که دور آن را یک کمربند آهنی احاطه کردهاند، روی لبه خود تاب داده میشود.
- ۰ ۰
- ۰ نظر
دعانویس صدرا